Past

ไม่ได้แวะเวียนมาบลอกเกือบปี
แหม อะไรๆก็ดูไฮขึ้นมากมายเริ่มรู้สึกว่าตามไม่ทันซะแล้ว
ช่วงนี้ไม่รู้ยังไง งานเยอะมากมายแต่ก็จะอัพบลอกซะงั้น
เรียกว่าหนีความจริงสินะ

หยุดหลายวันก็ไม่ได้สะสางงานอะไรเช่นเคย เอาไว้ไปกรีดร้องก่อนวันส่งตามฟอร์ม


เปลี่ยนธีมเป็นการ์ตูนหน้าพระลานที่สูญสลาย เสียใจมากมาย
ทั้งๆที่เป็น comic เรื่องแรกในชีวิต แต่ด้วยความประมาทจึงกลายเป็นเศษซากไปเรียบร้อย...ฮือๆ TT TT
4หน้าแต่ก็นั่งปั้นมาตั้งเกือบเดือน(ทำอาทิตย์ละวัน)
ไม่รู้เทคนิคอะไรทั้งสิ้น สกรีนโทนหรือคอมฯไม่ได้แอ้มฉันหรอก โชว์(อ่อน)สกิล drawing ล้วนๆ
ดูแล้วช่างเป็นการ์ตูนที่ดูซกมกได้ที่ทีเดียว...
เรื่องเศร้ามันเกิดเมื่องานแสดงการ์ตูนหน้าพระลาน...จบจากที่ม.แล้วก็มีการขนย้าย
ไปแสดงต่อที่ราชภัฏxxx งานไรไม่รู้
แต่เห็นเวลาม.เราแสดงงานอ่ะ ถนอมต้นฉบับกันสุดริด รวมทั้งอาจารย์ก็กรอกหูทุกวี่วันว่า
ต้นฉบับเนี่ยสำคัญมาก ต้องรักษาอย่างดี ถ้าเป็นไรไปครูแย่เลยต้องรับผิดชอบ bla bla bla
เลยเชื่อมั่นเต็มหัวใจว่าถึงจะเอาไปที่ไหนก็จะได้รับการดูแลอย่างดีเหมือนที่มหา'ลัย

ซะเมื่อไหร่

ตอนได้รับคืนมาก็มาในซองอย่างดี ไม่คิดอะไร
ผ่านไปอาทิตย์กว่า เริ่มคิดจะเอามาลง port (เอาวะ อุตส่าห์ทำ)

...

จำได้ว่าทำไป 4 แผ่น ทำไมเหลือกลับมาในซอง 2 แผ่น??

ยังชิวอยู่ ไปถามอาจารย์ ที่เหลือหายไปไหน
อาจารย์ทำหน้าสะเทือนใจ...แจ้งให้ทราบชะตากรรมว่า...ว่า ว่า อะไรก็ไม่รู้ จำไม่ได้
รู้แต่ว่ามันเสีย มันหาย และมันจะไม่มีวันได้คืนอีกแล้ว
...
ก็ได้แต่อึ้ง ไม่รู้จะพูดอะไร นอกจากเสียใจและเสียดาย
ไม่ได้แสกนเก็บไว้ด้วย

อาจารย์บอกว่าที่ๆเอาไปแสดงงานต่อนั้นเค้าไม่ได้ดูแลงานของพวกเราอย่างที่ควรจะเป็น
ทำกาว เทป ติดต้นฉบับการ์ตูน ฉีกขาด เสียหายไปมากมาย
แถมวันที่ฝนตกก็ไม่มีใครเหลียวแลบอร์ดถูกฝนสาดเปียกบวม รวมทั้งต้นฉบับการ์ตูนบางเรื่องด้วย...

ทำไมทำแบบนี้...ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องไปเรียกร้องกับใคร แล้วจะได้อะไรกลับคืนมา
ไม่มีแม้แต่คำขอโทษ
แต่ขอโทษไปก็เท่านั้น...ยังไงก็เอาคืนไม่ได้อยู่แล้วนี่

โก่ดเว้ยยยยยย

เสียดายมากๆกับสองแผ่นที่เสียไป
เป็น 2 หน้าแรก ที่ดรออิ้งเหนื่อยมาก ทำเสียอยู่หลายแผ่นกว่าจะได้ออกมาเป็นต้นฉบับจริง
แอบคิดว่าเป็นหน้าที่เจ๋ง เพราะแสดงเรื่องราวโดยไม่ใช้คำพูดเลย...กรรมเจงๆ

เป็นอุทาหรณ์เตือนใจว่าทุกครั้งที่ทำงานเสร็จควรแสกนเก็บไว้ เซฟไว้ และรักผลงานตัวเองให้มากกว่านี้

อืม...ต้นฉบับแท้ๆดูแลไม่ได้ จะรู้ค่ามันก็สายเกินไป อะฮื้อ TT[]TT

มาโหมดซีเรียสเกินไปไหมเนี่ย เปลี่ยนเรื่องดีกว่า...
วิกๆช่วยเหลือ(ให้เครดิตหน่อย)เกิดวิกฤตเล็กน้อยเพราะเราดันทำกาวสองหน้าแปะติดกันไปหน้างาน ฮื้อ...ดีที่แกะออก...เลยอยู่รอดปลอดภัย

แล้วก็อย่างเคยมา(เรียน)ชั่วโมงเดียวแล้วก็กลับบ้าน
พ่อแม่-งงมากมายว่าลูกฉันมันมีความรู้อะไรจากมหา'ลัยในหัวบ้างเนี่ย

อย่างว่าแหละ...อยู่แบบนี้มา 3 ปีแระ...จบปีหน้าก็รู้เองว่าชีวิตจะเป็นอย่างไรต่อไป...
โอ๊ยยยยย กลัวอนาคตมากมาย


มีวิชาแฟชั่นดีไซน์ ทั้งๆที่มีค่าแค่ 2 หน่วย แต่เราก็ตั้งใจกับมันมากกว่าวิชาxxxที่มันตั้ง 5 หน่วยเสียอีก(คืออันนั้นมันคิดไม่ออกและเฟลไปแล้วน่ะสิ)

ชอบระบบการคิดและให้งานของอาจารย์ เพราะรู้สึกว่าทำให้มีทิศทางที่ชัดเจนและแน่นอนดี(ทำให้คนอย่างเราไม่ฟุ้งซ่าน)<<เพราะว่าบางทีโจทย์บางอย่างที่มันอิสระและกว้างเกินก็ทำให้สับสนได้เหมือนกันนะ เพราะเรายังไม่รู้ว่าคิดแค่ไหนถึงจะพอ หรือควรจะหยุดเมื่อไหร่ไง

กลับมาที่แฟชั่นต่อ...เริ่มจากหารูปจากศิลปินก่อน 1 รูป...อืม เลือกรูปของ Van Gogh รู้สึกว่าแมสดี จากนั้นก็ดึงสีเด่นๆจากรูปมา 5 สี ให้มีสีหลัก 2 สี อืม...

แล้วอาจารย์ก็ให้ concept มาว่ายุค 60s หมายความว่าจะเอาอะไรจากยุคนี้มาทำก็ได้ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า furniture เพลง magazine ดนตรี ฯลฯ เลือกมาซักอย่าง มาจัด compose

ทีนี้เราก็จะได้สีและconcept สำหรับ collectionแล้ว
ก็มาออกแบบเสื้อผ้า จะเป็นหญิงหรือชายก็ได้ สำหรับหน้าร้อนหรือหนาวก็ได้ target groupที่อายุ 20-25ปี(รึเปล่าหว่า)...

ก็ออกแบบกันไป
มาดูของเราดีกว่า...
สรุป...ที่เล่ามาทั้งหมดนี้เพื่อจะอวดงานตัวเองว่างั้นเหอะ

(ไม่นะ แค่อยากเอามาใส่บลอกอ่า...)

อันนี้ concept ง่ายๆดูก็รู้ว่าออกแนว hippy แต่ก็เป็น hippyยุคต้นๆที่ยังไม่เซอร์แบบติสท์แตกกันนะ ยังมีความเป็น mod อยู่ แลดูไฮโซวเล็กน้อย (โปรดสังเกตว่ามีคุณจอห์น เลนนอน ที่เพื่อนๆลงมติว่าอย่างกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ยุค60sด้วย)

ส่วนออกแบบ collection ก็ออกมาประมาณนี้...

ดูชัดๆที่นี่...เออ สรุปว่าอยากโชว์จริงๆสินะ d-,,,-b

เอ๋...ขยับไปมารู้สึกรูปผิดสเกล แต่ช่างเหอะ เราก็วาดผิดสเกลอยู่แล้วล่ะ
เข้าใจหน่อยว่ามันเป็นแฟชั่น...อย่าซีเรียส

ตอนแรกกะโชว์พาวด้วยการทำมือ แต่พบว่าความเป็นบุปผาชนที่จะนำเสนอนั้นต้องมีลายดอกเป็นสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นแบบนานๆดอก หรือเดี๋ยวดอก เดี๋ยวดอก เราคงไม่มีปัญญาวาดและละเลงสีได้
ดังนั้นเลยต้องเอาโฟโต้ชอปเป็นที่พึ่งทางใจ
นึกว่าแปบเดียวคงเสร็จเพราะแค่ปาดสีไปมา
แต่สกิลต่ำเลยทำนานโค่ดดดดด
แล้วดันรู้สึกว่าลงแค่ชั้นเดียวมันดูฟินไปหน่อยเลยทำเงาอีกชั้น
แล้วก็เริ่ม เอ๊ะ...วาดการ์ตูนญี่ปุ่นส่งไปเรยยยยมั๊ยเธอ(แต่จริงๆแล้วอาจารย์ก็โอเคกับสไตล์การ์ตูนยุ่นนะ<<<ในขณะที่อาจารย์บางท่านนี่เซย์โนอย่างเดียวเลย)

แล้วลายดอกต่างๆก็ใช้วิชามารรีทัชมหัศจรรย์เอา
เสิร์ชหาลายดอกตามเวปต่างๆ(ส่วนใหญ่เป็นลายวอลเปเปอร์ผนังห้องล่ะ - -")
ก็ได้มาเป็นลายเสื้อและลายบอดี้เพนท์ดังที่เห็น

งานแอบเผาเล็กน้อยเลยทำเป็นเอา 2 ตัวมาไว้ระยะหน้าจะได้ไม่ต้องคิดรองเท้า...ทำไปได้
ปล.เกลียดผมตัวกลางมาก เห็ดสดจริงๆ

กว่าจะเสร็จก็ใกล้เช้า...แล้วดันกระแดะไปนอน
ตื่นมาอีกที เฮ้ยยยยยยยยยยยย เข้าเรียนแล้ว
ต้องฝ่ามรสุมขึ้นมอไซด์ไปเรียน
รู้สึกวันนั้นช่างเป็นอารมณ์รันทดมาก หนาวก็หนาว ยังต้องเอาหน้าตาก-ลมเป็นระยะทางยาวไกล
น้ำมูกไหลย้อยปลิวไปกับแรงลม...ทั้งๆที่ง่วงจะตายห่าน
พี่มอ'ไซด์ก็ดูลำบากใจกับอีนี่ที่มันนั่งไกลเหลือเกินจนคิดเงินไม่ถูกอีก...
ระหว่างทางหัวหมวกกันน็อกโขกกันเป็นระยะๆให้พอรู้ว่าหนูยังไม่หล่นนะพี่
ว่าแต่...ขับเร็วกว่านี้หน่อยได้ป่ะ

ลงจากรถนี่หน้าชา-ขาสั่นเพราะเกร็งลมปราณหนีบรถไว้นานอีก

ถึงม.เข้าห้องแบบฉิวเฉียดว่าอาจารย์กำลังจะออกจากห้องพอดี
รีบติดงานโดยได้รับความช่วยเหลือจากวิกๆ(ให้เครดิตหน่อย)
อยู่ม.แค่ชั่วโมงเดียวก็กลับบ้าน
ป๊าม๊างงตามเคยว่าเข้ามหา'ลัยได้ความรู้อะไรมาบ้าง

นั่นน่ะสิ ปีหน้าก็จบแล้ว
โอ๊ยยยยย หวาดกลัวมากมายกับอนาคต

...ทำอะไรไม่เห็นเป็นซักอย่าง...