lost and get lost

posted on 21 Dec 2004 20:20 by online in Past
อัพในที่สุด ไม่ได้อยากอัพและไม่มีใครเรียกร้อง
แล้วอัพทำไม ไม่มีใครรู้

วันนี้มันฉุยๆทั้งวัน เวรี่เหนื่อย
ออกตัวอีกครั้งว่าไม่มีอารมณ์ขำ

อ่า...เริ่มจากเรื่องแรก เวรี่ฮ๊อต อินมายไลฟ์ เพราะกำลังจะเป็นเวิร์กกิ้งวู้แม่น
เป็นอะไร เขียนทับศัพท์แต่ไม่เปลี่ยนภาษา ชอบนักเชียว ทำตัวให้ยุ่งยากกว่าเดิมเนี่ย

ผิดคาดนิดหน่อย...ไม่หน่อยแล้ว ผิดไปมาก ตอนแรกนึกว่าจะเป็นอารมณ์ไปนั่งๆทำที่บอริสัด
แต่คุยไปคุยมารู้สึกว่าจะกลายเป็นโปรเจคยิ่งใหญ่ หวั่นไหวและหวาดกลัวยิ่งนัก
ฉันมันอ่อนหัด จะทำได้รึเปล่า...ไม่มั่นใจ แต่ก็จะทำ วัยรุ่นอย่ากลลลลลลลัววววววว

ต้องซุ่มฝึกดรีมเวฟเว่อเสียแล้ว

เรื่องถัดมา หลังจากกลับจากบอริสัดที่เอกมัย เวรี่ไกล เฉดหัวตัวเองมาลงสยามแหล่งวัยรุ่น
พยายามจะถ่อไปสมใจ(หน้าเพาะช่าง)แต่ไม่รู้ทาง เดือดร้อนต้องโทรถามสหายชาวเทวะที่บังเอิญเดินแซสซี่อยู่ที่สยามเซนเตอร์พอดี

พอเดินทางคนเดียวทีไรโรคเก่ากำเริบทุกที เพราะอะไร...เป็นโรคหลงทิศ ลงผิดป้าย น่าอายจิง
กลัวรถข้ามสะพานพุทธมากจนรีบลงตั้งแต่พึ่งเข้าเยาวราช...ฮื่ออออ ฟิน
ลงผิดป้ายแล้วยังทำตัวเย่อหยิ่ง ไม่ง้อยานพาหนะ เป็นวัยรุ่นต้องพึ่งลำแข้งตัวเอง
อืมอา...เยาวราช สำเพ็ง พาหุรัด ดิโอ...ฟินและเหนื่อย

ที่สมใจก็ไม่ได้มีอะไรที่อยากได้เร้ยยย มาทำไม ปวดใจ ปวดแข้งด้วย...วัยรุ่น

เรื่องฮ๊อตที่สองเกิดขึ้นตอนกำลังจะขึ้นรถเมล์กลับบ้าน
เกือบโดนล้วงกระเป๋า!!อีกแล้ว
คราวนี้รู้สึกได้ถึงอาการที่เรากระชากกระเป๋าออกจากมือมันเรยยยย
โว๊ยยย คิดแล้วโมโห มือหนักอย่างงี้ไปนวดแผนโบราณคงเจริญกว่านี้ แดมน์ชิท
ส่งสายตาจิกที่มแทงมันไปสองที...เห็นว่าหลังจากที่พลาดจากฉันแล้วมันก็รีบเดินไปประกบหญิงวัยทำงานสองคนที่กำลังเดินเมาท์อยู่ แย่มาก เราอยู่บนรถเมล์เลยได้แต่มอง...หวังว่าอ่อนหัดอย่างมันคงถูกจับได้ในเร็ววัน
สงสัยตัวเองเหมือนกันว่าทำไมไม่โวยวาย สันนิษฐานได้หลายข้อ ดังนี้...
1. กลัว อยู่คนเดียวเลยป๊อด
2. อาย เกิดมาไม่เคยโวยวาย
3. ชินชา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกและก็เห็นว่ามันไม่ได้เอาอะไรไป
4. กลัว...ว่าจริงๆแล้วคิดไปเอง
5. ฉันมันด้านชา ไร้ความรู้สึก

ตอบข้อหนึ่งดีกว่าวัยรุ่น บ้านขายปอด...

นี่ๆ อาทิดที่แล้วไปซื้อยาที่ศิริราชก็เกือบแบบนี้เหมือนกัน แต่พอดีเดินตกหล่มเสียก่อน เราเสียหลักมันก็เสียหลักเลยรู้สึกตัว แบบว่าดูแล้ว...เฮ้ย!! กระเป๋าเปิดอยู่ รีบหันไปเบิ่งหน้าคนข้างหลังซึ่งมันก็รีบทำหน้าเฉยๆเดินเนียนแยกไปเฉยเลย โก่ด รีบเชคของในกระเป๋าแล้วก็สงสัยว่า ใคร้มันจะล้วงอะไรออกไปได้ ขนาดตัวเจ้าของเองยังหาของไม่ค่อยจะเจอเลย ล้วงนานๆเผลอๆจะโดนแมงสาบไต่มือด้วยซ้ำ...อา คิดได้ดังนี้แล้วก็สบายใจ เดินเฉิบๆเข้าร้านยาไป...

เปลี่ยนเรื่องแต่ต่อเนื่องกัน
ขอ recommended ร้านเพชรัตน์(เขียนมั่วแต่ประมาณนี้) ร้านยาที่ใหญ่ที่สุดที่ศิริราช เวรี่คูลมากๆ เข้าไปถึงจะเห็นว่าคนแน่นแต่พนักงานเขามีเรดาร์ราวกับแมลงสาบหาอาหาร โฟกัสมาที่ลูกค้าได้ว่องไว บริการรวดเร็ว เร็วมากกกกก เร็วจิงๆไม่ได้ประชด

ไปซื้อ pariet เป็นยาแก้โรคกระเพาะ
flash back ก่อนหน้านี้อาทิดนึงไปโรงบาลมา หมอแนะนำยาตัวนี้
มะม๊า: เนี่ย เค้า(หมายถึงฉัน)เป็นบ่อยม๊ากกกค่ะ (เสียงอารมณ์คุณแม่เม้าท์แตก) ปีนึงปวดซะห้าหกครั้ง เป็นมานาน ยังไงก็ไม่หาย
หมอ: มียาตัวนึงไม่ทราบว่าสนใจมั๊ย(เสียงหมอเม้าท์ตอบ) ดีมากกกกกกกกก(แปลว่าแพงมากกกกกกก) กินแล้วรับรองว่าหายแน่ๆ (แต่ถ้าไม่หายต้องมาส่องกล้องตรวจ- -) ถ้าสนเดี๋ยวหมอจัดให้อาทิดนึงก่อน ยานี้ต้องกินประมาณ4-6อาทิด (แปลว่าที่เหลือไปหาซื้อเอง)

เหตุการณ์สืบเนื่องต่อจากนั้นก็เลยถ่อมาถึงร้านนี่(จริงๆแล้วแค่ข้ามเรือมา)
พนักงาน: เอากี่แพคคะ
ฉัน: อือ สอง...ก็ได้มั๊ง
พนักงาน: ซักครู่ค่ะ...(ชื้บๆเอายาอย่างเร็วแล้วไปเขียนบิล)
ฉัน: ...(เริ่มเห็นเค้าเขียนราคา...520) เอ่อ กล่องนึงนี่กี่แพคคะ
พนักงาน: กล่องละแพคค่ะ 14 เม็ด
ฉัน:..o__O 14เม็ด(เองเหรอ)
คุณพี่พนักงานเขียนต่อ 520x2
กี๊ดดดดดดดดดดด 520 นั่นมันแค่กล่องเดียวเร้ออออออออออ
ฮี้~~ย่าาาาาาาา กูโดนปล้นในร้านยาาาาาา
รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าโดนล้วงกระเป๋าเมื่อกี้ยังไม่สะเทือนใจเท่า...
จ่ายไป 1020 บาท ด้วยมืออันสั่นเทา เจ็บแปลบ(กระเพาะ)ขึ้นมาทันที...
โกดกริ้วจนต้องโทรฟ้องปะป๊า
เฮ้ แต่นี่คือราคาที่ลดแล้วนะ...จากกล่องละ770
พระเจ้าจ๊อดทอดกล้วย มันแพงจริงๆ

ดังนั้นทุกท่านโปรดรักษาสุขภาพ ไม่เป็นโรคกระเพาะนั้นดีอยู่แล้ว อย่าคิดว่าตัวเองจะเป็นหรือพยายามทำให้ตัวเองเป็น เพราะนอกจากจะเป็นโรคแมสทำมะดาหาความแนวและเอ้ไม่ได้ ยังเป็นอะไรที่เรื้อรังบั่นทอนสุขภาพกายและใจ ที่สำคัญคือ

ค่ายามหาแพง TTOTT

Comment

Comment:

Tweet